Mastery learning is een manier van lesgeven waarbij leerlingen pas doorgaan naar nieuwe stof wanneer ze de huidige leerdoelen volledig beheersen. De leerstof wordt opgedeeld in kleine, duidelijke eenheden, zodat iedereen de kans krijgt stap voor stap te leren. Tijdens het proces krijgen leerlingen regelmatig feedback en extra ondersteuning als dat nodig is, zodat ze moeilijke onderdelen kunnen oefenen en begrijpen. Het tempo van leren is individueel; sommige leerlingen hebben meer tijd nodig dan anderen. Het doel van mastery learning is dat alle leerlingen een solide basis opbouwen, waardoor ze succesvoller en zelfverzekerder verder kunnen leren.

Lateraal denken is een creatieve manier van problemen oplossen waarbij standaard denkpatronen bewust worden doorbroken. In plaats van lineair of logisch te redeneren, zoek je naar onverwachte invalshoeken, originele vragen en alternatieve oplossingen. Dit type denken stimuleert innovatie en wordt vaak gebruikt in brainstormsessies of bij het ontwikkelen van nieuwe producten. Voorbeelden zijn het veranderen van uitgangspunten of het kiezen voor een onverwachte aanpak, zoals reizen op een ander tijdstip in plaats van sneller vervoer zoeken. Edward de Bono ontwikkelde technieken om deze vernieuwende manier van denken te stimuleren.

Een kwaliteitscyclus in het onderwijs is een doorlopend proces dat gericht is op het verbeteren van de kwaliteit van leren en lesgeven. Het begint met plannen: doelen en kwaliteitscriteria worden vastgesteld om duidelijk te maken wat leerlingen moeten leren en bereiken. Vervolgens wordt het onderwijs uitgevoerd volgens deze plannen. Daarna volgt evaluatie, waarbij leraren het resultaat meten via toetsen, observaties of feedback van leerlingen en collega’s. Op basis van deze evaluatie worden verbeteringen doorgevoerd, zodat het onderwijs continu wordt geoptimaliseerd. Door deze cyclus van plannen, uitvoeren, evalueren en verbeteren ontstaat een systematische aanpak voor kwalitatief hoogstaand onderwijs.

Kennisconstructie is het proces waarbij mensen zelf actief betekenis geven aan informatie en nieuwe kennis opbouwen. In plaats van alleen te onthouden wat anderen vertellen, verbinden leerlingen nieuwe inzichten met hun eerdere ervaringen en ideeën. Dit gebeurt vaak in interactie met anderen, bijvoorbeeld door samen te discussiëren, vragen te stellen of oplossingen te bedenken. Zo ontstaat een dieper begrip dat persoonlijk en contextgebonden is. Kennisconstructie benadrukt dat leren een actief, ontdekkend en reflecterend proces is, waarbij de lerende zelf verantwoordelijk is voor het interpreteren, toepassen en integreren van kennis in zijn of haar wereldbeeld.

Intrinsieke en extrinsieke motivatie zijn twee soorten drijfveren die gedrag en leren beïnvloeden. Intrinsieke motivatie komt van binnenuit en ontstaat doordat iemand een activiteit interessant, leuk of uitdagend vindt. Bijvoorbeeld een leerling die een boek leest omdat het verhaal boeiend is. Extrinsieke motivatie wordt daarentegen bepaald door externe factoren, zoals beloningen, straf of sociale erkenning. Bijvoorbeeld een leerling die huiswerk maakt om een goed cijfer te halen of een straf te vermijden. Beide vormen van motivatie stimuleren gedrag, maar intrinsieke motivatie wordt vaak geassocieerd met langdurige betrokkenheid, leerplezier en diepgaand begrip.

Het interdisciplinair karakter van creativiteit benadrukt dat vernieuwende ideeën vaak ontstaan door het combineren van kennis en inzichten uit verschillende vakgebieden. Creatieve processen beperken zich zelden tot één discipline; juist het samenspel tussen diverse expertises leidt tot originele oplossingen. Dit vraagt openheid, flexibiliteit en samenwerking tussen mensen met uiteenlopende achtergronden. Door disciplines te verbinden, worden bestaande denkwijzen doorbroken en nieuwe mogelijkheden zichtbaar. Zo kan bijvoorbeeld kan een ontwerper wiskunde, psychologie en kunst combineren om een innovatieve interactieve app te ontwikkelen. Interdisciplinair werken laat zien dat creativiteit sterker en effectiever wordt wanneer kennisgrenzen worden overschreden.

Integrerende didactiek is een onderwijsbenadering waarbij verschillende vakken, leergebieden of vaardigheden op een samenhangende manier worden gecombineerd in één les of project. Het doel is dat leerlingen de verbanden tussen kennis, vaardigheden en contexten zien, waardoor leren betekenisvoller en relevanter wordt. Deze aanpak stimuleert actief, probleem- en projectgericht leren en bevordert de transfer van kennis naar nieuwe situaties. Een project over duurzaamheid kan biologie, wiskunde, taal en creatief denken combineren waardoor leerlingen in één activiteit meerdere vaardigheden ontwikkelen. Integrerende didactiek maakt leren zo verbonden, praktisch toepasbaar en motiverend.

Innovatief denken is het vermogen om nieuwe ideeën, oplossingen of producten te bedenken die waardevol en toepasbaar zijn in de praktijk. Het gaat verder dan creativiteit, omdat het niet alleen om originele gedachten draait maar ook om het realiseren van concrete verbeteringen of vernieuwingen. Innovatief denken combineert creativiteit met analytisch inzicht en praktische toepasbaarheid, waardoor problemen effectiever kunnen worden opgelost of processen efficiënter kunnen worden gemaakt. Het doorbreekt vaste denkroutines en onderzoekt nieuwe verbindingen tussen bestaande kennis of concepten. Bijvoorbeeld kan een bedrijf innovatief denken tonen door bestaande materialen op een nieuwe manier te combineren voor duurzame verpakkingen.

Hyperarousal en hypoarousal beschrijven tegengestelde niveaus van fysiologische en emotionele activatie. Hyperarousal is een toestand van te hoge activatie, waarbij het zenuwstelsel overprikkeld is. Kenmerken zijn angst, prikkelbaarheid, rusteloosheid, woede, slapeloosheid en een verhoogde hartslag; het lichaam staat in een vecht- of vluchtmodus. Hypoarousal daarentegen is een toestand van te lage activatie, waarbij het zenuwstelsel onderprikkeld is. Dit uit zich in passiviteit, vermoeidheid, dissociatie, apathie, traagheid en emotionele gevoelloosheid, vergelijkbaar met een bevries- of terugtrekmodus. Beide toestanden liggen buiten de window of tolerance en ontstaan vaak bij trauma of langdurige stress, waardoor effectief functioneren bemoeilijkt wordt.

Gepersonaliseerd leren vorm van onderwijs waarbij het aanbod wordt afgestemd op de individuele behoeften, interesses en mogelijkheden van elke leerling. In plaats van één standaardprogramma volgen leerlingen een traject dat bij hen past, met aangepaste taken, tempo en werkvormen. Leerlingen hebben vaak inspraak in wat, hoe en wanneer ze leren, waardoor ze actiever en gemotiveerder betrokken zijn. Het doel is dat leerlingen hun talenten optimaal ontwikkelen, zelfvertrouwen krijgen en zelfstandig leren denken en handelen, passend bij hun persoonlijke leerprofiel.